O Blog de Editorial Galaxia
Xan 5

O futuro que fica no pasado

Autor: Débora Campos | | Categorías: Artigos de autor |

A muller achegóuseme no remate dunha tertulia literaria. Nese momento derradeiro no que algúns queren saudar cun bico ata a próxima vez e no que outros teñen algo que comentar ou que pedir. A muller agardou a súa quenda e cando xa non quedaban outros interesados en falar, pediume un momento para unha consulta.

A muller contoume que viña de rematar o seu curso CELGA (o sistema de certificación de lingua galega que a Xunta de Galiza implementou tamén na cidade de Bos Aires) pero que non era ese motivo de ledicia porque lles chegara o ruxe ruxe de que non terían oportunidade de seguir con esas clases porque o goberno galego non os ía financiar máis.

A muller falaba en nome do seu grupo de estudos. Levaba o sorriso agre dos que sinten unha preocupación que non marcha. E isto non é que eu o imaxine. Ela mesma mo dixo: “Nós estamos moi mal porque non queremos deixar de aprender a lingua. E non entendemos por qué quitan os cursos que teñen moitos alumnos e vese que medran”, apuntou.

Ás veces, non se entende o que sí se entende…

Conveidei á muller e aos seus compañeiros a seguir as tertulias literarias que levamos pero eles o que queren é falar en galego. Queren que alguén lles mellore a pronuncia e queren aprender a gramática e as expresións que o galego ten de seu. Queren facer exercicios na casa e descubrir novas palabras. O que queren, penso, é respecto. Queren ser parte. Queren vivir a lingua da súa orixe coa dignidade coa que se aprenden tantas outras linguas.

Queren o que, disque, xa non terán.

A muller e este grupo de persoas -que dedicou tempo e esforzo da súa vida na cidade de Bos Aires para aprender a lingua da terra- vanse xuntar nas vacacións que aquí comezan agora para pagar eles un profesor de galego e non perder así o aprendido neste ano. Pagarán o profesor no caso de atopalo, claro. Porque o filólogo Carlos Rodriguez Brandeiro -que leva aquí anos e anos aprendéndonos o noso idioma co maior compromiso- non pode atender tantos e tantos pedidos de clase.

Cousas veredes neste mundo que adianta para atrás.

2 Respostas de “O futuro que fica no pasado”

  1. 1
    Xosé Antón:

    Cartamente son “malos tempos para a lírica” como dicían os Golpes Bajos unhas décadas atrás. Esperemos que Galicia recupere dunha vez por todas a cordura.

  2. 2
    A nena do paraugas:

    Parece mentira que o galego sexa máis desexado fóra ca na casa. Menos mal que aínda queda xente para encher o Obradoiro pola Lingua!

Deixa unha réplica

Debes cubrir o campo de texto coas letras e numeros aqui expostos: primeiro un L o seguinte e un s o seguinte e un L agora un 1 agora t agora F o seguinte e un U

A opinión de

    Santiago Fernandez Rocha

    19/12/14

    Santiago Fernandez Rocha
    Carta aos avós

    Sentidos avós:

    Nestes tempos de incertidume e desesperanza que voltan ateigados de mentiras e inxustizas, quero escribirvos esta carta para vós, os avós da Terra. Aqueles que vivistes na extrema dificultade e aínda así, fostes o noso exemplo de vida pola vosa humilde humanidade e o enorme esforzo que fixestes por sacar adiante o futuro dos máis novos, sen rexeitar, endexamais, o voso compromiso solidario para que ninguén da veciñanza se sentira marxinado. Pero grazas tamén, avós, por preservar no fondal da vosa alma a herdanza de Breogán, facendo que en moitos de nós, prenderan novos sonos de alborada.

    Xa que logo, escribo para os que dende a inocencia da inconsciencia seguistes, naquel mundo encallecido, sendo fieis á memoria da Terra-nai, herdanza dos antergos, que coa mesma humilde humanidade que vós atesourastes, vos aprenderon a aloumiñar un longo tempo embravecido para que moitos de nós poidamos seguir vendo vagalumes de esperanza entre tantos irmáns que camiñan sen memoria.

    Grazas tamén, por encher de humanidade o noso adentro, e permitirnos deste modo, poder disfrutar coa luz do día das cores outonizas que seguen a tinguir a paisaxe desta terra e ademais tamén, aínda poder lembrar nas nosas meixelas, xa curtidas polo tempo, os aloumiños das vosas mans encallecidas por un traballo arreo sen compensa, e poder seguir lembrando en cada intre dos nosos días de tristura, o sorriso que agromaba do fondal das vosas facianas enrugadas por aquel tempo aferrollado, pero sempre humanizadas pola lene luz que dá a tenrura.

    Grazas, en definitiva, por enseñarnos, a pesar das duras circunstancias, a sentir a Terra-nai e o latexar da humanidade.

Os artigos de

Tamén podes ler

Revista de prensa

A recomendación de...

Ramón Rozas

Olympia Ring, 1934

Arquivos

Temas


Útimos Posts


Últimos Comentarios