O Blog de Editorial Galaxia
Xan 5

O futuro que fica no pasado

Autor: Débora Campos | | Categorías: Artigos de autor |

A muller achegóuseme no remate dunha tertulia literaria. Nese momento derradeiro no que algúns queren saudar cun bico ata a próxima vez e no que outros teñen algo que comentar ou que pedir. A muller agardou a súa quenda e cando xa non quedaban outros interesados en falar, pediume un momento para unha consulta.

A muller contoume que viña de rematar o seu curso CELGA (o sistema de certificación de lingua galega que a Xunta de Galiza implementou tamén na cidade de Bos Aires) pero que non era ese motivo de ledicia porque lles chegara o ruxe ruxe de que non terían oportunidade de seguir con esas clases porque o goberno galego non os ía financiar máis.

A muller falaba en nome do seu grupo de estudos. Levaba o sorriso agre dos que sinten unha preocupación que non marcha. E isto non é que eu o imaxine. Ela mesma mo dixo: “Nós estamos moi mal porque non queremos deixar de aprender a lingua. E non entendemos por qué quitan os cursos que teñen moitos alumnos e vese que medran”, apuntou.

Ás veces, non se entende o que sí se entende…

Conveidei á muller e aos seus compañeiros a seguir as tertulias literarias que levamos pero eles o que queren é falar en galego. Queren que alguén lles mellore a pronuncia e queren aprender a gramática e as expresións que o galego ten de seu. Queren facer exercicios na casa e descubrir novas palabras. O que queren, penso, é respecto. Queren ser parte. Queren vivir a lingua da súa orixe coa dignidade coa que se aprenden tantas outras linguas.

Queren o que, disque, xa non terán.

A muller e este grupo de persoas -que dedicou tempo e esforzo da súa vida na cidade de Bos Aires para aprender a lingua da terra- vanse xuntar nas vacacións que aquí comezan agora para pagar eles un profesor de galego e non perder así o aprendido neste ano. Pagarán o profesor no caso de atopalo, claro. Porque o filólogo Carlos Rodriguez Brandeiro -que leva aquí anos e anos aprendéndonos o noso idioma co maior compromiso- non pode atender tantos e tantos pedidos de clase.

Cousas veredes neste mundo que adianta para atrás.

2 Respostas de “O futuro que fica no pasado”

  1. 1
    Xosé Antón:

    Cartamente son “malos tempos para a lírica” como dicían os Golpes Bajos unhas décadas atrás. Esperemos que Galicia recupere dunha vez por todas a cordura.

  2. 2
    A nena do paraugas:

    Parece mentira que o galego sexa máis desexado fóra ca na casa. Menos mal que aínda queda xente para encher o Obradoiro pola Lingua!

Deixa unha réplica

Debes cubrir o campo de texto coas letras e numeros aqui expostos: primeiro un Y o seguinte e un N agora Y a continuacion un M o seguinte e un K despois k agora z

A opinión de

    Luz Pozo Garza

    14/07/15

    Luz Pozo Garza
    Manuel María, no Parnaso galego

    Benvido, moi querido Manuel María, ao Parnaso galego que, desde a RAG -a Casa da Palabra, como gusta de chamar Xesús Alonso Montero- se te convoca. Entras nese grupo supremo dos nosos escritores, elixidos para seren homenaxeados no Día das Letras Galegas. Sodes os galegos, escollidos pola altura do voso espírito encarnado na lingua, que nos identifica como nación.

    Ti, Manuel, deches moitísimo de ti á nosa terra galega. Entraches nela co corazón aberto. Nesta inmensa canteira de cultura, historia, arte, lingua… ata converterte, sensiblemente, na propia canteira que amabas. E, como Rosalía, fúchela asimilando ata te facer alma da súa alma, sangue das túas veas. Palabra, mesmo ritual da túa configuración intelectual e popular… Tanto amor a Galicia, que es ti mesmo, como en Rosalía. Osmose por amor. O aire, Os ríos, que espellaron a túa infancia de neno pensativo. A terra. Amante. Amada. E mesmo o mar que arelabas de sempre, ao que ao final te entregas. E o fulgor, que ese lume xa ía no corazón. A luz que emerxe e entra coma unha rosa. As árbores. As rochas. Todo ingresaba en ti, súbito, con só abrires os ollos á túa Terra Chá. Teu Paradiso.

    E toda a terra galega agardaba por ti, polo teu canto aprendido das aves. Teño aquí tres sonetos teus en Nordés, dedicados ao noso Pimentel: O cuco: «Entrégome, sen máis, ao teu engado». A anduriña: «Que vivías con nós, na nosa casa!». A laberca: «Sen ti non podo viver nen ensoñar». Neno abraiado diante de tanta fermosura. Ti, por amor, te consagras poeta desde o primeiro día… Benvido, moi querido Manuel María, ao Parnaso dos que aman e son amados. Que a querida Saleta -o outro grande amor- recolla no Gran Día o teu legado. Noraboa para todos. Aquí. Sempre en Galicia.

    (este artigo foi publicado orixinalmente en LA VOZ DE GALICIA o 14 de xullo de 2015)

Os artigos de

Tamén podes ler

Revista de prensa

A recomendación de...

Mercedes Queixas Zas

A diagonal dos tolos

Arquivos

Temas


Útimos Posts


Últimos Comentarios