O Blog de Editorial Galaxia
Xan 5

O futuro que fica no pasado

Autor: Débora Campos | | Categorías: Artigos de autor |

A muller achegóuseme no remate dunha tertulia literaria. Nese momento derradeiro no que algúns queren saudar cun bico ata a próxima vez e no que outros teñen algo que comentar ou que pedir. A muller agardou a súa quenda e cando xa non quedaban outros interesados en falar, pediume un momento para unha consulta.

A muller contoume que viña de rematar o seu curso CELGA (o sistema de certificación de lingua galega que a Xunta de Galiza implementou tamén na cidade de Bos Aires) pero que non era ese motivo de ledicia porque lles chegara o ruxe ruxe de que non terían oportunidade de seguir con esas clases porque o goberno galego non os ía financiar máis.

A muller falaba en nome do seu grupo de estudos. Levaba o sorriso agre dos que sinten unha preocupación que non marcha. E isto non é que eu o imaxine. Ela mesma mo dixo: “Nós estamos moi mal porque non queremos deixar de aprender a lingua. E non entendemos por qué quitan os cursos que teñen moitos alumnos e vese que medran”, apuntou.

Ás veces, non se entende o que sí se entende…

Conveidei á muller e aos seus compañeiros a seguir as tertulias literarias que levamos pero eles o que queren é falar en galego. Queren que alguén lles mellore a pronuncia e queren aprender a gramática e as expresións que o galego ten de seu. Queren facer exercicios na casa e descubrir novas palabras. O que queren, penso, é respecto. Queren ser parte. Queren vivir a lingua da súa orixe coa dignidade coa que se aprenden tantas outras linguas.

Queren o que, disque, xa non terán.

A muller e este grupo de persoas -que dedicou tempo e esforzo da súa vida na cidade de Bos Aires para aprender a lingua da terra- vanse xuntar nas vacacións que aquí comezan agora para pagar eles un profesor de galego e non perder así o aprendido neste ano. Pagarán o profesor no caso de atopalo, claro. Porque o filólogo Carlos Rodriguez Brandeiro -que leva aquí anos e anos aprendéndonos o noso idioma co maior compromiso- non pode atender tantos e tantos pedidos de clase.

Cousas veredes neste mundo que adianta para atrás.

2 Respostas de “O futuro que fica no pasado”

  1. 1
    Xosé Antón:

    Cartamente son “malos tempos para a lírica” como dicían os Golpes Bajos unhas décadas atrás. Esperemos que Galicia recupere dunha vez por todas a cordura.

  2. 2
    A nena do paraugas:

    Parece mentira que o galego sexa máis desexado fóra ca na casa. Menos mal que aínda queda xente para encher o Obradoiro pola Lingua!

Deixa unha réplica

Debes cubrir o campo de texto coas letras e numeros aqui expostos: primeiro un j a continuacion un x despois 2 a continuacion un 3 despois pon a  x o seguinte e un f agora un M

A opinión de

    Manrique Fernández

    15/01/16

    Manrique Fernández
    Pensamento único

    Os medios de comunicación camuflaron estes días, entre predicións de pactos post-electorais e imaxes da Infanta Cristina sentada fronte a un xuíz, unha nova inquietante que pasou desapercibida para moitos: escritores do calibre de Caballero Bonald (todo un Premio Cervantes), Eduardo Mendoza ou Javier Reverte, entre outros, están sendo sancionados pola Seguridade Social por un terrible delito: cobrar os dereitos de autor dos seus libros e, ao tempo, a pensión de xubilación.

    Unha estafa, seica. Ingresos duplicados, seica. Todo un monumento á corrupción, seica.

    A noticia resulta tan estrafalaria que precisa que un xubilado que teña unha vivenda en aluguer, pode cobrar eses cartos xunto á súa pensión sen problema. Mesmo os herdeiros dos escritores, o día que se xubilen, tamén poderán seguir a recibir os ingresos xerados polos libros dos seus devanceiros sen sanción. Pero os autores non. Son estafadores.

    Só unha humilde reflexión dende este curruncho do mundo. Eu, pregúntome: ¿existe algunha propiedade máis lexitimamente nosa que a que sae do noso maxín? As terras pódense mercar con cartos, as vivendas tamén, as accións das grandes empresas… Todas esas cousas que xeran máis cartos derivan, precisamente, dos cartos. Pero os dereitos de autor só derivan da creatividade propia, da nosa capacidade para fabular, para explicar, para compoñer, para pintar, para describir o mundo dende o noso particular punto de vista. Medidas como a que está a adoptar a Seguridade Social o único que fan é destruir o máis senlleiro e definitorio deste e de calquera país: a súa cultura. E se estragamos a nosa cultura, o camiño que nos espera non pode ser outro que o do pensamento único ¿É ou non é desesperanzador?

Os artigos de

Tamén podes ler

Revista de prensa

A recomendación de...

Malores Villanueva

O meu pesadelo favorito

Arquivos

Temas


Útimos Posts


Últimos Comentarios