O Blog de Editorial Galaxia
Feb 2

Eduardo Santiago: 2044 (4)

Autor: administrador2 | | Tags: | Categorías: Balcón de libros |

Se me tivese que definir cunha palabra diría que son un incrédulo. Pero tamén son moi racional. De neno fun un traste, de adolescente un inconformista. Pertenzo a unha xeración que nos criamos na rúa. Na casa non había libros, nin sequera os de texto. Aínda agora non sei como fun quen de superar a educación xeral básica tendo en conta os escasos recursos dos que dispoñían meus pais. Descubrir a Biblioteca Municipal de Pontevedra, na adolescencia, foi para min unha beizón. Dende aquí quero reivindicar o papel fundamental das bibliotecas públicas no desenvolvemento cultural da sociedade. Hai uns días unha boa amiga que traballa nunha biblioteca pública preguntoume se non me parecía mal que pedise o meu libro para a biblioteca. E por que me ía parecer mal? Porque ao mellor prefires que o merquen, respondeu ela. Claro que quero que o merquen, contesteille eu, pero o que máis me satisfai é que o lean. Por suposto que estarei encantado de que teñades o libro na biblioteca para que o poidan ler todos os usuarios que o desexen.
En contra do que opinan algúns, penso que as bibliotecas non constitúen un atranco para o desenvolvemento das industrias culturais, senón todo o contrario. As bibliotecas públicas contribúen dun xeito eficaz á difusión da cultura, e cando a cultura se esparexe gañamos todos, tanto os cidadáns como as industrias que a fan posible. Como son moi racional nunca me pasou polo maxín a posibilidade de privatizar o aire que respiramos, como tampouco se me ocorrería nunca cobrar por consultar un libro nunha biblioteca. A quen se lle ocorreu esta disparatada idea, tamén se lle ocorreu agora manter os servizos públicos co voluntariado. Este tipo de actuacións pon de manifesto o valor que para esta xente ten, non só a cultura, senón todos os servizos públicos en xeral.

Deixa unha réplica

Debes cubrir o campo de texto coas letras e numeros aqui expostos: primeiro un Z a continuacion un B despois v a continuacion un c a continuacion un e agora 1

A opinión de

    Paulo Calvo

    21/05/13

    Paulo Calvo
    Rosalía

    Cando me enterei do novo concurso tuiteiro de Galaxia, inmediatamente comecei a cavilar e a enviar chíos. Os primeiros eran guerrilleiros, políticos, contestatarios, galeguistas… Porque para min Rosalía non é esa muller melancólica e chorona que tanto promulgan algúns senón unha persoa valente, afoutada e rebelde. Capaz de esixir A xustiza pola man.

    Mais os seguintes chíos viraron cara a temas máis bucólicos… Como un rapaz coma min da Amaía non ía facer referencia ás paisaxes labradas polo río Sar das que tanto falou Rosalía? Ortoño, Bastabales, Padrón… Porque Rosalía tamén é paisaxe, choiva, ríos, silveiras, fontes e figueiriñas que eu (tamén) plantei…

    Finalmente, os meus últimos chíos – do cal saíu o gañador – xiraron ó redor de nós. Dos galegos. Da xente das aldeas e máis das vilas. Dos que quedaron e dos que tiveron que marchar lonxe da terriña deixando viúvas de vivos. E lembrei os contos de miña avoa querida. Lembrei a infancia. Lembrei a aldeíña, o monte, o arrecendo da herba…

    Lembrei todo aquilo que ben quixen un día…

    Lembrei a Rosalía.

Os artigos de

Tamén podes ler

Revista de prensa

A recomendación de...

Gracia Santorum

Un chapeu negro e un nariz de pallaso

Arquivos

Temas


Útimos Posts


Últimos Comentarios