Autor: administrador | | Tags: chamádeme simbad, francisco castro, manel cráneo | Categorías: Ilustradores | 1 Comentario
O ilustrador de Manel Cráneo dá nova no seu blog do seu traballo de ilustración para o novo libro de Francisco Castro, Chamádeme Simbad, que vén de saír na colección Árbore 12 anos.
Podes acceder ao seu interesante blog desde aquí.
Autor: administrador | | Tags: eu tamén son fonte, leandro lamas, teresa moure | Categorías: Ilustradores, Premios | Deixa un comentario
Onte comentabamos a boa nova de que catro libros de Galaxia están entre os quince seleccionados pola OEPLI para a Bienal de Ilustración de Bratislava.
No blog de Leandro Lamas, un dos autores seleccionados por Eu tamén son fonte de Teresa Moure, amósase toda a ledicia do mundo.
Ben merecida.
Autor: administrador | | Tags: eu tamén son fonte, leandro lamas, o debut de martino porconi, o prodixio dos zapatos de cristal, teresa moure, un bico de amor e vida, xosé a. neira cruz | Categorías: Ilustradores, Premios, Revista de prensa | Deixa un comentario
Onte soubemos que dos quince libros seleccionados en todo o Estado para a prestixiosa Bienal de Ilustración de Bratislava, catro, son libros editados por Galaxia. Un éxito xa non só dos ilustradores, senón dunha maneira de entender a edición.
Para a Bienal de Ilustración de Bratislava, a OEPLI seleccionou 15 libros de todo o Estado, dos [...]
Autor: FC | | Tags: kiko da silva | Categorías: Ilustradores | Deixa un comentario
O ilustrador Kiko da Silva, autor das imaxes que ilustran moitos dos libros infantís editados en Galaxia, abre durante este Nadal unha exposición que se inaugura esta tarde ás 20 horas. O seu título é Arte de libro e estará aberta na Galería Chroma ( Avenida da Florida, 34 ).
A idea é amosar unha retrospectiva do seu [...]
21/05/13
Cando me enterei do novo concurso tuiteiro de Galaxia, inmediatamente comecei a cavilar e a enviar chíos. Os primeiros eran guerrilleiros, políticos, contestatarios, galeguistas… Porque para min Rosalía non é esa muller melancólica e chorona que tanto promulgan algúns senón unha persoa valente, afoutada e rebelde. Capaz de esixir A xustiza pola man.
Mais os seguintes chíos viraron cara a temas máis bucólicos… Como un rapaz coma min da Amaía non ía facer referencia ás paisaxes labradas polo río Sar das que tanto falou Rosalía? Ortoño, Bastabales, Padrón… Porque Rosalía tamén é paisaxe, choiva, ríos, silveiras, fontes e figueiriñas que eu (tamén) plantei…
Finalmente, os meus últimos chíos – do cal saíu o gañador – xiraron ó redor de nós. Dos galegos. Da xente das aldeas e máis das vilas. Dos que quedaron e dos que tiveron que marchar lonxe da terriña deixando viúvas de vivos. E lembrei os contos de miña avoa querida. Lembrei a infancia. Lembrei a aldeíña, o monte, o arrecendo da herba…
Lembrei todo aquilo que ben quixen un día…
Lembrei a Rosalía.
Un chapeu negro e un nariz de pallaso
