O Blog de Editorial Galaxia

Unha novela de misterio de grande éxito entre a mocidade galega

Estes días chegou ás librerías a segunda edición da novela ‘O lobishome de Candeán‘, de Paula Carballeira, novela de misterio, de lobos e de noites tebrosas que está a gozar dun grande éxito entre a mocidade galega. Dende o intre da súa publicación converteuse nun texto favorito nos institutos e colexios de Galicia.
Nestes tempos en que xa non se escoitan ouveos a medianoite, en que os lobos visten coma persoas, pero pensan coma animais, ás veces aparecen rapazas mortas, abandonadas no medio do monte. Non hai explicación lóxica posible para iso, máis alá da eterna sede de sangue dos lobishomes.
Se queres saber cal pode ser esa posible explicación, terás que mergullarte nas páxinas deste libro apaixonante.

Hoxe, o xornal El País publica unha interesante reportaxe centrada nas distintas viaxes de Rogelio Groba, sobre quen recentemente publicamos Diabulus in música, de Manrique Fernández, aos míticos estudos de Abbey Road, en Londres, onde, entre outros, gravaron case que todos os seus discos The Beatles.

Podes lelo aquí.

Así titula a crítica literaria Dolores Vilavedra o traballo crítico que hoxe publica na edición galega do xornal El País.

Entre outros libros da nosa editorial, ocúpase da obra de Antón Riveiro Coello, Laura no deserto.

Podes lelo aquí.

Cando o meu editor, Francisco Castro, leu o orixinal da novela por primeira vez fíxome moitas suxestións, a maior parte delas abondo interesantes, do cal lle estou moi agradecido. De feito a versión orixinal tiña outro título, pero Francisco suxeriume cambialo e foi durante o proceso de edición cando acordamos que 2044 era o que mellor lle acaía á novela. Tamén me suxeriu que cambiase os trazos fundamentais dalgún personaxe. En concreto, os dunha nena de doce anos que, para o seu modo de ver, parece demasiado intelixente. Francisco suxeriume que lle deixara a intelixencia pero que lle aumentara a idade, ou que conservara a idade pero que a fixera menos intelixente. Iso forma parte do proceso creativo, e os creadores temos esa facultade de facer e desfacer, de crear e destruír, de moldear os trazos que máis se axustan aos personaxes segundo as nosas necesidades… incluso, as veces, creamos personaxes a nosa imaxe e semellanza. Eu penseino, volvín ler a historia, unha vez máis, e díxenlle que non, que a nena ten doce anos e é así de intelixente. O meu optimismo xeracional impediume facer ese cambio. Estou un pouco farto de que a maior parte da literatura infantil e xuvenil se basee en heroes con superpoderes, vampiros chucha sangue ou magos invencibles, por non falar das profecías nas que un neno ou unha nena están predestinados a salvar o mundo. Seica en Norteamérica está a ter moito éxito unha triloxía cuxo personaxe principal é unha nena de catorce anos que, para sobrevivir, ten que matar a sangue frío (con arco, frechas e coitelo) a outros nenos da súa idade. Non me parece a mensaxe máis axeitada para lles transmitir á mocidade, aínda que só se trate de fantasía. En 2044 eu quixen poñer en valor algo que me parece fundamental e que leva moito tempo infravalorado: a intelixencia.

Así titulan en La Voz de Galicia un artigo de Xesús Fraga arredor da publicación de Diario de inverno, o último libro de Auster, que xa se pode atopar nas librerías do país.

Podes lelo aquí.

Mañá terán lugar os actos na Casa Galega da Cultura de Vigo
Mañá venres 3 de febreiro, ás 12:00 h, vai ter lugar a sinatura do documento de entrega dos fondos arquivísticos de Xosé María Álvarez Blázquez á Fundación Penzol, por parte dos seus fillos e fillas.

A doazón consta de 111 carpetas que conteñen máis de 2.500 documentos, folletos, retallos de prensa, manoscritos, orixinais mecanografados e coleccións temáticas agrupados en temas como prehistoria e arqueoloxía; literatura galega medieval, dos Anos Escuros e do Rexurdimento, romances impresos en Galicia e unha importante colección do cancioneiro popular; historia de Galicia e de Vigo; filatelia; temas vigueses; toponimia e lingüística; etnografía e folclore; documentación política da transición e da primeira etapa democrática; emigración, retallos de prensa e publicacións sobre Castelao e outros varios temas.

Xa pola tarde, ás 20:00 h, terá lugar unha conferencia de Xosé María Álvarez Cáccamo titulada “Os papeis de Xosé María Álvarez Blázquez”. O acto será presentado por María Dolores Cabrera Iglesias, padroeira da Fundación Penzol.

Estro Montaña publica no ‘Faro da Cultura” unha reseña sobre a novela A desaparición de Esme Lennox, de Maggie O’Farrell, que gañou na última edición o Premio Novela Europea Casino de Santiago.

Velaquí a podedes ler.

Hoxe atopamos no ‘Faro da Cultura’ un interesante artigo firmado por M. V. García sobre o libro Xogos teatrais. Unha perspectiva nova na educación teatral, de Clive Barker, publicado recentemente na Biblioteca de Teatro de Galaxia.

Podédelo ler aquí.

Se me tivese que definir cunha palabra diría que son un incrédulo. Pero tamén son moi racional. De neno fun un traste, de adolescente un inconformista. Pertenzo a unha xeración que nos criamos na rúa. Na casa non había libros, nin sequera os de texto. Aínda agora non sei como fun quen de superar a educación xeral básica tendo en conta os escasos recursos dos que dispoñían meus pais. Descubrir a Biblioteca Municipal de Pontevedra, na adolescencia, foi para min unha beizón. Dende aquí quero reivindicar o papel fundamental das bibliotecas públicas no desenvolvemento cultural da sociedade. Hai uns días unha boa amiga que traballa nunha biblioteca pública preguntoume se non me parecía mal que pedise o meu libro para a biblioteca. E por que me ía parecer mal? Porque ao mellor prefires que o merquen, respondeu ela. Claro que quero que o merquen, contesteille eu, pero o que máis me satisfai é que o lean. Por suposto que estarei encantado de que teñades o libro na biblioteca para que o poidan ler todos os usuarios que o desexen.
En contra do que opinan algúns, penso que as bibliotecas non constitúen un atranco para o desenvolvemento das industrias culturais, senón todo o contrario. As bibliotecas públicas contribúen dun xeito eficaz á difusión da cultura, e cando a cultura se esparexe gañamos todos, tanto os cidadáns como as industrias que a fan posible. Como son moi racional nunca me pasou polo maxín a posibilidade de privatizar o aire que respiramos, como tampouco se me ocorrería nunca cobrar por consultar un libro nunha biblioteca. A quen se lle ocorreu esta disparatada idea, tamén se lle ocorreu agora manter os servizos públicos co voluntariado. Este tipo de actuacións pon de manifesto o valor que para esta xente ten, non só a cultura, senón todos os servizos públicos en xeral.